رفتن را بلد باش؛
که اگر روزی روزگاری؛ آزرده خاطرت کردند
خودت را روی کول بگیری و ببری یک گوشه ی دنیا؛ دلداری اش بدهی....
تسکینش بدهی
بهش امید بدهی
رفتن همیشه بد نیست
گاهی محفوظ ماندن ارزشها و باورهای دو نفری است که بینشان به ناممکن ترین ها شکسته شده
گاهی باید نماند
پیش کسانی که تمامت را میشکنند و از دور نظاره گرت می شوند
باید دور شد
باید از باید هایشان
از حضور خدشه دارت بینشان فاصله گرفت.....!!
چطور به تو فکر نکنم
که ناگزيرم از رنج در استخوان
چگونه که وقت لبخند
حلقههای عظيم تو
با خون در رگهای صورتم
هويدا میشود
چیزی مدام در حال فروريختن است
و نمیشود ترس بزرگ را به فراموشی سپرد
رنج با شکوهی مرا پيش میبرد
چطور عاشق تو نباشم ؟
چه کرده ای
که از پشت
فرسنگها و سالها فاصله ،
بی آنکه ببینمت
بی آنکه لمست کنم
بی آنکه هرگز بوسیده باشمت
ازآنِ تو شدم
رها کنید مرا با غم نهان خودم
اگرچه خستهام از درد بیکران خودم
به دشمنان قسم خورده، احتیاجی نیست
که دشنه میخورم از دست دوستان خودم
چو رنج بوده فقط سهمم از جهان شما
خوشا به کنج اتاقم، خوشا جهان خودم
که کیمیای سعادت، سکوت بود، سکوت
چه زخم ها که نخوردم من از زبان خودم!
شراب نیز به دردم نمیدهد تسکین
مگر که زهر بریزم به استکان خودم
اگر که مرگ فقط چارهی من است، چه باک؟
به مرگ خویش کنون راضیام، به جان خودم...
بی سبب به من مشکوکی
من همان درختم
که در من ریشه دادی
سر شانه هایم را ببین
تکانش دهی غرورش میریزد
سالهاست همه
بی خداحافظی رفته اند...
وگرنه اصولم «لانه شدن» بود
آتش مرا
به حساب جنگل بگذار
هیزم شومینه شدن
کار «بی ریشه»هاست
همه چیز در شهر آرام بود
جز قلبم❤️🖤👉
سایهای مانده ز من
که درین تنهایی
هر دم افسانهی دیدار تو را میبیند
و نفسهایی که بر شیشهی دل
مینگارد طرح لبخندت را و شاخههایی که گرفتار در باد، سایه انداختهاند بر رخ نیلگون تماشاییتو
و نوایی در این تاریکی
در تمنای تو هر دم به من میگوید
که تو نزدیک منی
در حوالی همین آذر ماه
که شبش را به تماشای سکوت بنشینیم
تو پر از آوازی
و منم پر ز هیایوی تو و لبخندت
تو بخند
تو بخند تا شکفد غنچهی خشکیدهی بر چهرهی من
از تنهایی روز
پناه میبرم به آغوشِ شب
آنجا که میتوان
ساعتها پلک روی هم گذاشت و تابلوی رویاها را آنطور که باید نقاشی کرد..!
آنجا که میشود
خیره در سکوت، تماشاگر چشمان ماه بود
و تو
همان ماهِ پنهان شبهای منی...
تویی که قلب دریاییام را
با تنِ سرد صحرا آشنا کردی
و من
مانده در آغاز تلاطم پریشانی
هیچگاه نقطه سرخط دوست داشتنت نگذاشتم
چرا که باور داشتم
حضورت مرا به زندگی شوق میدهد:)♡
تو عشق بودی
این را
از بوی تنات فهمیدم
شاید هم خیلی دیر
به تو رسیدم
خیلی دیر.. اما مگر قانون
این نبود
که هر آنچه دیر میآید
عاقبت روزی به خانهی ما خواهد رسید؟
عادت کردهایم
به نداشتنها
و شاید به اندوه
آری
تو عشق بودی
این را
از رفتنات فهمیدم
رفتنت تلخ ترین
حادثه ی عمرم بود
💔🖤
گاهی وقت ها یاد یک نفر
در دلت مثل زخمی میشود
که مدام رویش نمک می ریزند…
با هر بارانی
با هر بوی عطری
هر خاطره ای
هر حرفی، هر لبخندی
و هر کوچکترین چیزی شبیه او…
ومیدانی بدترش کجاست ؟؟
آنجا که آن یک نفر حتی ذره ای به تو فکر
نمی کند
اما تو یادش را با خودت همه جا میبری…
اما تو، زخم ات خوب شدنی نیست!
راستی…
ما چرا، مثل آدم های رفته ی مان فراموشی نمیگیریم ؟؟؟
یک جایی از تنهایی هست
که دیگر حتی خدا هم سر نمیزند؛
من آنجا نشستهام،
پشت پنجرهای که رو به هیچ باز میشود…..
این روز ها سایهای از من مانده،
که خودش را در آینه نمیشناسد؛
خودش را در هرچه قبلا پیدا میکرد
گم کرده است
گویی که دیگر در هیچ جایی حضور ندارد؛
ساعتم زنگ نمیزند،
چایم سرد نمیشود،
باد نمیوزد،
نور نمیتابد؛
حتی
خستگیام ارزش خوابیدن ندارد؛
صدایم را جایی جا گذاشتهام
که پیدایش نیست؛
شاید
در کوچهای بیانتها
که هرچه فریاد میزنم،
فقط سکوت برمیگردد…..
کلافهام،
میخواهم فرار کنم
تا خودم را پیدا کنم
اما نمیتوانم…..
خودم هم نمیدانم دنبال که میگردم؛
شاید…..
شاید اصلا به دنبال خود گشتن،
مرا از من دور تر کند…….
گرچه رفتهای اما باز هم در این قلب تنها فرمانروا تویی
گرچه نگاهم نمیکنی اما باز هم تنها جایی که من بهشت را آنجا میبینم چشمان توست
سوالم این است ، چگونه از من گذشتی؟!
تو از سنگ شده بودی و من خبر نداشتم
فراموشم کرده بودی و من بیآنکه بدانم تو دلباختهی دیگری شدهای، برای انتخاب تو بودن از از جوانیام گذشتم
هنوز هم غریبانه دوستت دارم. چیزی که برای تو ارزشی ندارد
میگویند عشق آدم را پیر میکند. پیر نشدهام ولی از زندگی جاماندهام چیزی که بدتر از پیر شدن است
شاید برای تو مهم نباشد که من هنوز هم در آخرین شبی که کنار تو بودم جاماندهام و خودم را میان آخرین کلماتت گم کردهام
منه قدیم چقدر خوشحال بود. چون تو را داشت
"آدم ها را همان گونه که هستند بپذیریم"
نه کسی را سرزنش کنیم ، نه قضاوت !
وقتی ماجرایِ یک فیلم یا سریال را دنبال می کنیم ؛ به تک تکِ شخصیت ها و هرکدام به گونه ای ، برایِ رفتارهایشان ، حق می دهیم ، چون شرایط و علت ها را تا اندازه ای دیده ایم و می دانیم .
حتی بدترین آدمِ بدترین داستان ها هم ، برایِ رفتارش دلیلی دارد .
زندگی هم همین است ، با این تفاوت که ما از شرایط و اتفاقاتِ پشتِ پرده ی رفتار و واکنشِ آدم ها خبر نداریم . از چند وجهِ یک ماجرا ، یک اتفاق ، یک زندگی یا رفتار ، یک وجهش را هم به سختی می بینیم !
ما جایِ آدم ها نیستیم ، از هیچ درماندگی ، مشکل یا کنشِ زندگیِ شان خبر نداریم و درست نیست صرفا به واسطه ی واکنش های مشهودی که می بینیم ، حس کنیم که همه چیز را می دانیم و همه را می شناسیم .
لازم نیست به کسی حق بدهیم ، همین که قضاوت نکنیم ، کافیست !
عزیزتر از جانم
خواستم کمی برایت دلبری کنم
خواستم از چشمهایت تعریف کنم
صدایت را گوش کنم
اما سکوت کردم
دستهایم را زیر چانهام زدم
و تورا نگریستم
چیزی برای گفتن نداشتم
شبیه یک موج نامتلاطم بودم
که از دریا گریزان بود و
از نردههای صخرهای ساحل خسته
دریا بودم و در چهارچوب خشکی زمین اسیر
انگار زمین جای من نبود
بیتاب رها شدن بودم و بیقرارِ آرامش
تا که تو آمدی و چون پهنهی آبی آسمان
خورشید و ماه را برایم به ارمغان آوردی
سبک شدم و بی حرکت
نه طوفانی و نه تندبادی
آرام شدم
موجی شدم که دریا به آغوش کشید
و هر بار که قدم بر ساحل گذاشتم
دوباره به خودم بازگشتم
میشنوی؟؟
صدای موجهایی که در وجودم آرام گرفتند و
به بی قراریهایم پایان دادند
آنقدر آرام که حتی خورشید سوزان هم مرا به آغوش کشید
غروبی دلچسب در من پدیدار شد
و شدم همین آدمی که محو در روی تو
به دلتنگیهایش پایان داد
خواستم بگویم
عزیزتر از جانم
دلبری کردن در پیش چشمان تو
کار سختیست
اما ساده بگویم
عاشقانه در بستر آرام تو غروب خواهم کرد
و در تو خواهم مُرد
تا ابد و یک روز
در سرمنیست دگر غیر تو رویای کسی
قبلا هرگز نشدم این همه شیدای کسی
آنچنان در همه جای دل من جا شده ای
که به غیر از تو نباشد
دل من جای کسی
محبوبم!
مرا بخاطر گریزم از خاطراتمان،
از گذشته ای پر شور،
از پاییزهایی که چنان بی محابا
ما را بهم نزدیک می کردند،
ببخش...
بی تو،
در پاییزی ترین روزهای سال،
غمگین ترین آدمی هستم
که با جسارت تمام
هنوز روی پاهای خودش ایستاده
و هنوز آنقدر عشق را
مقدس می داند که باورش نمی شود
خداحافظ یعنی..
خداحافظ!
هر چه خانه را می تکانیم
خاطره های خالی از همخاطره ها
بیرون نمی ریزند
چگونه توانستیم
اینهمه سال دوام بیاوریم ؟
در دنیایی
که هیچ چیزش
دوامی نداشت
آنها که گفته بودیم «بی تو می میرم»
مرده اند
و چه کرگدنهای پوست کلفتی بوده
دلهای ما !
چگونه آن همه یاد
مثل هزار جوجه تیغی نا آرام
در قلب های مان
وول میخورند
و
هنوز هم هستیم؟
حتی می توانیم بخندیم
بخندیم
و به شستن پرده ها دلخوش باشیم
مگر عمرهای ما
پرده از راز جهان بر نداشته اند؟!
خاطرت هست که در پیش من آرام نشستی؟
نه سخن گفتی و نه حال مرا پرسیدی؟؟
من که خود شیفته بودم
تو چرا زل زده بودی؟
نه حدیثی نه صدایی نه کلامی
تو چرا ساده به من خندیدی؟؟
گفتی از عشق بگو
گفتی از حال بدت قبل همین لحظه بگو
گفتمت هیچ مگو
حال مگو
راز مگو
منِ آشفته دل خسته که لرزان بودم
همهی هوش و حواسم به همین لحظه بگو
گفتی ای یار نظر کردهی مدهوش بگو
که چرا لب به سخن بستی و حاجات بگو
گفتمت حاجتی در دل که ندارم هر چند
تا به چند لحظه قبل پر ز تمنا بودم
گفتی از عشق بگو
گفتم از عشق بگویم که تو خود عشقی و بس
چشم به تو دوختم و غافل از اغیار شدم
به دمی یاد ببردم همه کس
که تویی مکه و بتخانه که هست
مگر از عشق چه چیزی خوشتر
که تو باشی و منم باشم و چشمانت هست
آمدی تا که لبت باز کنی
تا که از عشق بپرسی همه آواز کنی
گفتمت لحظهای آرام بگیر
حاجتم بین و فقط صبر بگیر
محو دیدار تو گشتم
آرام بگیر....
رویاهایی که قرارمان نبود
نخ کش میکنند سیگارهای خیابان را
روزهای بی رنگ
بیصدا همدست فریاد میروند
و ما نرقصیده در خود
همچنان میرویم
دنبال بهانه ی دوباره دیدن
آنجاییکه ندیدنها پیشه است
در دنیایی مدام بدون ما
و غمگین تر از رفتن ما
ناشناس برگشتن است
با خاطراتی خیس
در دلتنگی شب بخار گرفته ی پاییز
.
در وفادارے ندیدم هیچکس را مثلِ تو
اے غم از حال دلم یک لحظه
غافل نیستی ..!!
از کوچ
باورهایم
چقدر پاییز می ریزد
بر حسرت زار سینه ام
که سوز آهش
بوی نمناکی ابرها را می دهد
در دل آسمانی
به وسعت کوچ های بی بازگشت
زیباترین شعری
بر دفتر قلبم،
که هر بار مرور می کنم تو را؛
شوری زیبا در بر می گیرد وجودم را..
من در این آشفته بازارِ
دوست داشتن های ساعتی،
تو را تا ابد از دل و جان خواهانم،
و به فراموشی نمی سپارم
لحظه ای عشقت را..
و چه زیباست هر صبحی
که پاگشا شود با دوست داشتنت...
این نامه را در قطار بخوان
باز کردی اگر چمدانت را
دنبال خاطره هایی نگرد که هرگز
نمی خواستی از تو جدا شوند
آن ها را من برداشتم
تا سنگین نشود بار ِتو
و جا باشد برای خاطرات جدیدت
برای من
این چمدان کوچک
و این راه دراز هم می تواند
بهانه فردا شود
در دلم
از غمِ احساسِ تو شوری برپاست
بی تو
چشمانِ منِ غمزده هر شب دریاست...
با من از
مردم شهر سخن نگو
آنها هر آنچه بشنوند را
پای دیوانگی مان میگذارند
بیا آنچه در قلبمان
در حال فوران است
را به مقصد برسانیم
این جا فاصله ها قربانی میگیرد
نه دیوانگی من و تو
پیامی ناگهانی از سمت تو،،
درست مثل سیگاری میماند
که سالها پیش ترک کردهام،،
یک رغبت همیشگی در من،
دربرابر یک فراموشی چندساله.
و من میمانم خیره
به پیامی که دیگر زیادی دیر شد.
یک پاسخ تلخ و یک لبخند تلخ تر
متولد بهمن هستم اینجا من دکلمه و اشعار ثبت میکنم 
